Ron schrijft…

Volgt de desillusie over het voortijdig einde aan een zo gewenste climax en besef je de kille waarheid dat het over en uit is, althans, voor de komende twee jaar. Als je niet beter zou weten zou dit de eveneens de slotzin kunnen zijn van een prille relatie.

Nee, niks aan de hand, niet schrikken, het ging nog even over het EK van oranje, en lezend over de weblogs die ik frequent aandoe viel mijn oog op één kort, maar opmerkelijk berichtje van een vriendin van me. Een nog steeds virtuele vriendin van me, waar ik inmiddels zo’n klein jaar een soort bizarre, bijna intieme weblog relatie mee heb, en die me ondanks het nog steeds strikt virtuele het gevoel geeft een bijna echte vriendin van me te zijn.

Beiden hebben we redelijk wat digitale tijd en bitjes via het wereldwijde web gespendeerd samen, bomend over relaties, kale mannen met vouw in het achterhoofd, dat ik haar type niet was, stoere vrouwen, tattoos, kinderen die het huis uitgaan, haar favoriete band Bløf, haar onderdrukte ambitie om eigenlijk politieagente te willen worden, en honderden andere dingen die je in alle anonieme intimiteit van het internet en als vrienden zou kunnen en willen delen met elkaar. Daarbij zijn we allebei passionele webloggers, iets wat we beiden op onze eigen manier met grote regelmaat doen, onze emoties en gedachten neerplempen op de wijdsheid van het grote boze internet.

In de periode dat mijn lief en ik elkaar ontmoette pruttelde ze heel nuchter nog even tegen me dat het allemaal wel heeeeeel erg snel ging, en dat de uitspraken onzerzijds dat we van elkaar hielden wellicht iets te voorbarig waren, iets wat in onze ogen qua tijd heel erg relatief was. Realistisch als ik haar inschat ging de gezonde achterdocht over in een gevoel ons het beste te wensen, en toen zij een aantal maanden geleden me eens stiekum via MSN toevertrouwde dat ook zij een nieuwe partner tegen het lijf was gelopen, was mijn eerste reactie er eentje van…..yesssssssssss, helemaal te gek, als er één is die ik de liefde gun is zij het wel.

Terug naar dat éne blogje wat ik van haar tegenkwam en wat, begeleid door een foto, een dikke glimlach op mijn gezicht toverde, want ondanks dat de tekst eindigt met “Ja”, was het de intentie en het gevoel achter de briefjes op de foto die mij deden beseffen dat er nog echte romantische mannen bestaan. Ondanks het feit dat trouwen voor mij niet meer de waarde heeft van het bijna heilige verbond tussen man en vrouw, was dat éne briefje op de foto, gecombineerd met het “Ja” aan het einde van haar korte verhaal iets wat een warme golf van gevoel door mijn aderen liet stromen.

Toegegeven, eigenlijk ben ik een beetje jaloers op deze uiterst originele manier van hem om zijn lief te vertellen dat zij de enige vrouw in zijn leven is, en hij samen met haar oud wil worden. Ondanks dat de bos rode rozen die ik laatst tijdens een onaangekondigde stop in Rotterdam aan mijn liefste gaf net zo uit het hart was, ik moet toegeven, dat deze man nog uit het echt romantische hout is gesneden.

Het is dan ook wel leuk om in het blog erna te kunnen lezen dat wij als lezers dat éne briefje en het “Ja” iets genuanceerd dienen te lezen, en om vervolgens op een poëtische golf haar emoties te mogen proeven over haar huidige relatie. Ik kan alleen maar zeggen dat ook bij haar de relatieve snelheidsbarriere is doorbroken, maar dat ik jubel als ik als relatieve buitenstaander twee mensen zie die net als mijn lief en ik weer nieuw geluk hebben gevonden.

Tja, gelukkig bestaat de echte romanticus nog, en het is niet iets wat je kunt leren, dat zit volgens mij in je en komt eruit als je de liefde van je leven hebt gevonden.

Lieve mensen, ik wens jullie alle liefde en geluk van de wereld toe, wetende dat alles wat je een ander toewenst meestal ook aan jezelf toe kan komen.

Ja, ja, met zo’n titel kan je alle kanten op, maar in dit geval is het een bijzonder figuurlijke betekenis van het redelijk genante oeps…. sorry gevoel indien er iets knapt op het moment dat het nog niet zou moeten.

Uiteraard gaat het over ons oranje elftal onder leiding van Marco van Basten. Een team wat na niets dan matige wedstrijden tijdens de kwalificaties en de oefenpotjes tijdens de aanloop naar het EK 2008, heel de natie en de wereld daarbuiten verraste met een tweetal fenomenale wedstrijden. Hierbij de huidige wereldkampioen en de runner up (Italië en Frankrijk) met beschamende scores te decimeren tot het niveau van een amateurvereniging uit Huppelknollenveen. Twee avonden ultiem smullen van prachtig voetbal.

De wereldpers duikelde over elkaar heen om met overtreffende superlatieven deze bovennatuurlijke prestaties van wereldformaat de hemel in te prijzen. De grootste criticasters van het Nederlands elftal waren zelfs bang dat indien het team zo zou blijven spelen er geen superlatieven meer waren die nog in verhouding zouden staan tot de prestaties. Van Basten werd direct tot koning gekroond, sprak over zijn selectie als over zijn kinderen, er heerste een bizarre vorm van saamhorigheid in de groep, en de oranjegekte nam in grote sprongen bombastische vormen aan, waarbij Bern op een gegeven ogenblik zo’n 100.000 mafketels in oranje in de straten hadden. Overigens zonder noemenswaardige incidenten, dus complimenten voor het legioen.

De pessimisten onder ons, de mensen die steeds luider begonnen te roepen dat het elftal veel te vroeg piekte, en dat de statistieken uitwezen dat een team wat zo presteerde nog nooit de finale had gehaald, werden door de oranjefans en uberoptimisten genadeloos neergesabeld. Hoe durfden deze azijnzeikers zo over onze jongens te praten, schande gewoon. Oranje ging van matig team naar de kanshebber bij uitstek voor de titel, ondanks de azijnpissers die anders beweerden. De stemming in Bern en Basel was dan ook superpositief en de wereld konden we aan met twee vingers in de neus.

En dan is die zaterdagavond daar dat Koning Marco en zijn koene strijders moesten aantreden tegen dat zootje Russen onder leiding van niemand minder dan keizer Guus Hiddink. Guus die zelfs een team uit Zuid-Korea tot een ongekende prestatie wist te brengen, toch niet echt een voetbalnatie, die PSV de titel bracht, die in Australië even liet zien hoe het moest, en nu de Russen het kunstje had bijgebracht.

En dan zie ik als niet voetbalfanaat, en allerminst kenner wat het grote gebrek is aan het Nederlands elftal, ze kunnen niet tegen zichzelf spelen. De Russen speelden namelijk het spel wat Nederland zo graag speelt, snel positiespel, compact, snelle omschakelingen, kortom, voor een team wat absoluut op papier niets zou moeten kunnen een heel goede en faire pot voetbal. En ja, hou een Nederlander een spiegel voor en hij kan het ineens niet meer.

De 25000 oranje sukkels, in de meest fraaie outfits op de stadionbanken waren opeens opvallend en beklemmend stil met hun brulshirts en trom-petten, de twaalfde man hield een schandelijk lange plaspauze, en een handje vol Russische supporters schreeuwden hun team naar de overwinning. Die net voor tijd gemaakte 1:1 maakte het eigenlijk alleen nog maar pijnlijker voor het oranje elftal, wat na 90 minuten al met de tong op de schoenen trachtte de op pure wilskracht en adrenaline doorbeukende Russen van zich af te houden, niks lukte en aan voetbal kwamen ze al helemaal niet toe. De verlenging was een verdiende vernedering met 3:1 van een ongeinspireerd, verdwaasd en niet voetballend Nederland, wat geheel terecht met de staart tussen de benen terug mag naar Nederland.

De vlaggen, oranje meuk, welpies, brulshirts, trom-petten en andere zooi kan de uitverkoop weer in of de zolder op, “Schade, schade alles ist vorbei für unsere Jungs….”. Koning Marco is schandelijk snel weer onttroond en mag nu zijn twijfelachtige trainerskwaliteiten op Ajax gaan loslaten, wellicht past het daar beter.

Uiteraard was er nog het heel persoonlijke drama van Boulahrouz en zijn vrouw, het overlijden van hun te vroeg geboren kind, iets wat het elftal wellicht emotioneel toch een tik heeft gegeven, maar toch, ook voor dit uiterst vervelende voorval waren de geluiden van de pessimisten er al.

En de criticasters van de eerder ontstane euforie? Die hadden wellicht toch gelijk dat onze jongens letterlijk twee, wellicht zelfs drie fantastische potten hadden geknald, maar in de ontstane extase wel figuurlijk te vroeg waren klaargekomen.

Tja, ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Je komt redelijk versleten thuis van een hectisch dagje ploeteren voor je baas en je bent blij dat je in de tuin onderuit kunt zakken met een wijntje en een lekker bordje eten.

Zo ook voor ons gisterenavond, want na het eten kwamen een stel dierbare vrienden gezellig aanwaaien, en heerlijk met elkaar kletsend en aan het zoveelste glaasje wijn nippend rende het klokje hard vooruit. Het was dan ook ver na middernacht dat wij afscheid namen en nog even de tuintafel leegruimden, de lege flessen, blikjes, glazen en andere zooi in de keuken parkerend. Nog even neerploffen in de stoel in de woonkamer om dan pas te voelen dat je knap versleten bent.

Tijdens de gezellig voortkabbelende avond heb je eigenlijk niet door dat het steeds kouder wordt, en ook tel je de glazen wijn klaarblijkelijk niet zo nauwkeurig meer, maar daar kom je de volgende ochtend wel achter. Toen we even voor twee de deur dicht trokken en nog een laatste pafke rookten schoten de koude rillingen door mijn lijf en wilde ik eigenlijk maar één ding, ons warme bedje induiken en pitten. De man met de hamer stond voor mijn gevoel al achter de slaapkamerdeur te wachten op me, helemaal verrot was ik.

Het gebeurd niet gauw dat ik met een paar ijspoten het bed inschuif, maar dit keer voelde ik aan als een ijsbeer die net van de Noordpool afkwam. Doordat we aardig aan de wijn hadden zitten nippen was het evenwel niet zo lastig de slaap te vatten, en was ik voor ik er erg in had vertrokken naar dromenland, de armen van mijn lief nog om me heen voelend.

Vanochtend was het echter weer veel te snel 6.30, en het wollige, wat zompige gevoel in mijn hoofd herinnerde me eraan dat ik dat laatste glas gisteren wellicht beter niet meer had kunnen nemen…

Ik hoop dat diegene die vanochtend op de A15 hebben gereden vanaf Rozenburg richting Rotterdam zich ter hoogte van Hoogvliet, net na de Botlektunnel, een beetje aan de snelheid hebben gehouden, want mijn oog viel op een onder het viaduct in het groen verscholen busje, met bijbehorend radarkopje glurend over de vangrail.

Wat mij dus brengt op het onderwerp, pakkans. Het is uiteindelijk een beetje een gokspel, kansberekening van een ondeugend iemand, waarbij je afweegt wat een overtreding van de regels je oplevert ten opzichte van de kans dat je hiervoor tegen de lamp loopt en moet dokken. Het is ook op bijna alles in het leven van toepassing denk ik, van voetbal, een onderwerp wat ik met de huidige hoezéé stemming over Oranje tijdens het EK even tracht te vermijden, tot het verkeer, roken op plekken waar het eigenlijk niet mag, niet handsfree bellen in de auto, en wat al niet meer.

Van te hard rijden is al vele malen aangetoond dat de winst aan tijd eigenlijk te verwaarlozen is, en daarbij de pakkans met de flits en videobrigade van ome Koos Spee inmiddels aardig wat hoger is geworden, maar als je dan ziet dat ik in 29 jaar een rijbewijs hebbende, slechts één keer dat roze papiertje heb moeten tonen aan iemand met een blauwe pet, dan is rijden zonder rijbewijs, mits je je aan de regels houdt eigenlijk een eerste verdiende kostenbesparing. Regelmatig lees je bijzondere berichten dat er iemand uiteindelijk een keer is aangehouden en dan al jaren blijkt dat hij zonder rijbewijs als internationaal vrachtwagenchauffeur aan het werk is, werkelijk onbegrijpelijk dat het uberhaupt kan. Mijn dagelijks ritje A15/A4/A20 levert me als niet-agent per dag minimaal 1500 euro aan niet handsfree bel overtredingen op, ofwel, pakkans is heel erg klein voor deze burgerlijke ongehoorzaamheid.

Terugkomende op het niet te vermijden voetballen zie je spelers heel vaak geniepig een tikje her en der uitdelen, de kwaliteit van de gedragen tricot’s van elkaar uittesten, en wat al niet meer. Ook hier geldt de regel dat indien de scheidsrechter en/of grensrechters het niet constateren een voetballer voordeel kan halen uit dit soort stoute activiteiten. Uiteraard lijkt het in voetbal eveneens andersom te werken, en het faken van een overtreding die moet opvallen bij het arbitrale trio levert vaak eveneens onverdiend voordeel op. Hebben de Duitsers ooit de Schwalbe uitgevonden, met name het Italiaanse en Portugese team hebben deze nepduikelingen inmiddels geperfectioneerd, en met walging moet ik zien dat spelers bewust over een been heenlopen en dan theatraal ter aarde storten, hierbij pijnverschijnselen vertonend waarbij de pijn van een vrouw tijdens de bevalling niets is.

Maar goed, de pakkans op het gebied van onze mannen in blauw is tijdens de zomermaanden zelfs nog lager dan hij als is, want diverse kranten meldden inmiddels dat diverse politieposten gedurende de zomermaanden gesloten zijn, vanwege gebrek aan personeel waarschijnlijk. Een soort van extra vrijbrief om in die regio’s eens de pakkansen te gaan testen, niet alleen op gebied van verkeer, maar ook inbraak en andere zooi.

Dit is dus absoluut geen pleidooi mijnerzijds om vooral de randjes van wat wel en niet mag op te zoeken, maar meer een constatering dat regels die niet gehandhaafd worden dus defacto nutteloos zijn.

Pakkans…. nul, komma, nul….

Ja hoor, mijn binnenkort ex-woonplaats Spijkenisse scoort weer eens in het kneuterige nieuws. Dit keer is het ons ziekenhuis, en uit naam hiervan bestuurder Lettie van Atteveld, die zich een weg baant naar onsterfelijke belachelijkheid.

Het AD editie Voorne/Putten kopte vandaag “Roken in eigen auto taboe“, een artikel wat beschreef dat bezoekers van het streekziekenhuis op Voorne/Putten buiten niet meer mogen roken, zelfs niet in hun eigen auto. Mevrouw van Atteveld roept heel stoer dat mensen die hun auto op het terrein van het ziekenhuis parkeren zich dienen te houden aan hun regels.

Waar deze dappere, maar redelijk onnozele, anti-rook terroriste even snel aan voorbij lijkt te gaan is het feit dat de auto, en zeker de binnenkant niet valt onder haar terrein, maar dat dit zowel wettelijk als verzekeringstechnisch valt onder je eigen terrein. Het is niet voor niets dat goederen in een auto vallen onder je inboedelverzekering.

Recent nog haalde een masturberende man, die in zijn blote tokus achter het stuur van zijn eigen auto even de duitse helm zat op te poetsen het nieuws nog, want uiteindelijk kon men hem alleen maar aanhouden op het feit van onzedelijk gedrag tonen (tja, had hij maar geblindeerde ruiten in zijn auto moeten laten zetten), en niet op het feit dat hij in zijn blote kont in zijn eigen auto zat.

Daarbij betwijfel ik ten zeerste of het terrein wat voor het ziekenhuis ligt wel eigendom is van het Ruwaard, want eigen terrein hoort volgens de wet aangegeven te worden met de beruchte art. 461 of andere hiervoor bedoelde bordjes, en hetzelfde geldt voor het parkeerterrein. Het feit dat de parkeergelden en het beheer gewoon wordt gedaan door parkeerbeheer Spijkenisse doet mij vermoeden dat wij hier gewoon over gemeentegrond praten, en op openbaar terrein gelden gewoon de APV regels, of mevrouw van Atteveld dit nu leuk vindt of niet.

Zolang de gemeente nog geen rookverbod op al haar openbaar terrein uitspreekt, iets wat er volgens mij de eerste 20 jaar wettelijk niet doorheen zou komen ook, speelt mevrouw van Atteveld een spelletje blufpoker wat ze niet gaat winnen. Daarbij, hoe gaat zij overtreders sanctioneren dan? Wettelijk heeft ze geen poot om op te staan, dus laat maar komen dat proefproces.

Lettie van Atteveld is op weg naar een potje onsterfelijk belachelijk maken van zichzelf, en daarmee eveneens de al niet zo goede naam van een van de ziekenhuizen in de omgeving. Als ik op de openbare weg voor het ziekenhuis een peuk wil opsteken is er geen hond die mij dat kan verbieden, en al helemaal niet in mijn auto op een veel te duur betaalde parkeerplaats van een ander, ook Lettie niet….

Maar ja, Lettie zal wel een ex-rookster zijn (het leeuwendeel van het personeel van het RvP rookt zich drie slagen in de rondte weet ik van mijn bezoeken aan de rookruimte op de tweede verdieping). En ex-rokers hebben nu eenmaal heel erg de neiging om zich hierna te manifesteren als extreme anti-rook terroristen.

Zo voelt het een beetje sinds afgelopen week. Het begin van de samensmelting van gezin “A” met gezin “B” had zijn start al gehad doordat wij allebei ons huis in de verkoop hadden gezet, met in ons achterhoofd dat het allemaal nog wel een maandje of wat zou kunnen aanlopen voordat er verhuisd zou gaan worden en meer van die ongein.

Maar ja, zoals wij elkaar plotseling hebben gevonden in de liefde, zo liepen wij afgelopen maand ook tegen het nieuwe huis van onze dromen aan, echt een plaatje van een huis in de 3B hoek, zoals Berkel en Rodenrijs, samen met Bergschenhoek en Bleiswijk in de volksmond heet, ook wel gemeente Lansingerland genoemd, en zoals we ook onze liefde voor elkaar nooit hebben bestreden, zo waren we virtueel uiteindelijk ook al een beetje gevallen voor dit kasteeltje van een huis, wat uiteraard op Funda te koop stond met een hoop foto’s.

Terwijl je weet dat je allebei nog een huis hebt, met bijbehorende kosten ga je toch naar een open huis, en vielen we beiden net zoals we voor elkaar zijn gevallen ook voor dit huis. Echt het gevoel van schoenen onder de kapstop schoppen en je geborgen en thuis voelen. Daarbij wordt dit huis nu nog bewoont door een stel schatten van mensen, die net zoals wij een aantal jaar geleden samen opnieuw zijn begonnen en nu besloten hebben om naar Zeeland te verhuizen.

Een stel mensen waar ik onder andere omstandigheden absoluut vrienden mee zou kunnen worden, dezelfde levensvisie, dezelfde lust voor het goede leven, kortom, behalve de klik op het huis was er ook direct de klik met de huidige bewoners, en dat is op zijn minst ook belangrijk. Maar ja, hoe ga je een extra huis van 350+ K euro betalen met nog twee huizen die nog geen nieuw baasje hebben? Dus toezeggingen doen kon eigenlijk niet.

Gelukkig heb ik al jaren een financieel adviseur die mij in goede en slechte tijden heeft voorzien van goede adviezen, dus een babbel met hem, rekenende met onze cijfertjes leerde ons dat er wel mogelijkheden waren om die periode zonder aan de geeuwhonger te hangen te overbruggen. Dus afgelopen zaterdag (vandaag dus) opnieuw afgesproken met de eigenaars van “ons nieuwe huisje”, en gelijk even de kids meegenomen, want daarvan hadden er twee nog niets gezien van het huis, behalve op het internet.

Toen we rond een uur of vier uiteindelijk weer richting het eiland reden, nadat we gezamelijk in “onze” tuin een flesje bubbels hadden opengetrokken op de afspraken het huis te kopen, realiseerden we ons dat we uiteindelijk een grote sprong in het diepe hebben genomen, maar dat we eind augustus dus eindelijk al ons nomadenbestaan, horende bij een LAT relatie, omruilen voor een permanente nieuwe stek voor ons hele gezinnetje.

Tegen die tijd horen jullie wel wanneer die stek officieel ingezegend gaat worden met een toffe housewarming…. tot die tijd…. spannend dus, en inpakken geblazen.

Zo, die zit alvast, en met het EK vlak voor de deur lijkt de heilige drie-eenheid van het mannelijk deel van de bevolking weer volop de aandacht te krijgen van de commercie.

Geheel volgens traditie bieden de grote wit/bruingoed giganten weer allerlei EK aanbiedingen aan, die veelal bestaan uit twee van de drie onderdelen van de bovengenoemde drie-eenheid, ofwel, een dikke dure flatscreen TV, uiteraard tegenwoordig HD ready, zodat je het pulkje in de neus van van Basten goed kunt zien, aangevuld met een Beertender, dan wel de Philips thuistap, voor de koele goudgele rakker tijdens de wedstrijd, en mogelijk de derde helft.

Om de dames enigszins tegemoet te komen wordt dit pakket vaak aangevuld met iets van een vibrerend voetenbad ding van Babyliss of een ander duister Koreaans of Chinees merk, maar de boodschap is vooral om het EK vanaf de luie driezits, met een bak maten en een biertje in de hand bankhangend te gaan volgen.

Eén van onze grote commerciële omroepen doet op geheel eigen wijze een duit in het EK zakje van de typische alfaman die volledig bevredigd na een potje EK kijken van de bank af moet rollen en met moederlief in bed alsnog moet presteren en zijn eigen doelpunt scoren. Ja, alles om maximaal publiek te trekken voor dit mega-evenement wat bol staat van de sponsoren, maar zonder dat er na het EK weer een hoos aan echtscheidingen moet worden genoteerd, omdat er een helft van de bevolking gebrek aan aandacht heeft gekregen. Dus om het libido enigszins op te warmen tijdens de rust van de wedstrijden brengt Veronica het alom bekende “Hotshots”, ook wel het EK lingerie pauze vermaak.

Een zestigtal “bimbo’s” voorzien van grote borsten en een strak lijf met bijbehorend kontje, worden in alles behalve spannende lingerie gepropt (uiteraard aan de krappe kant zodat de rondingen mooi uitpuilen), aangevuld met voetbalkousen, bijbehorende voetbalschoenen van de sponsor, en vervolgens gaan de dames uit naam van één van de landen een potje penalty-schieten.

De bevallig richting de bal wiegende dames, hierbij hun borsten en billen uitbundig mee laten deinen op de bewegingen, trachten met het talent van een ongeschikt F-je de bal achter de lijn te proppen, langs een eveneens bevallige doelwachtster, die uiteraard buiten bovengenoemde uitrusting eveneens voorzien is van hele grote handschoenen en elleboog en kniebeschermers, want je zou je bevallig lijfje toch eens beschadigen tijdens het “duiken” naar de ballen.

Het geheel wordt standaard met luid gejoel aangemoedigd door een bende zuipende kerels op een provisorisch in elkaar geknutselde tribune, en zo mogen we als kijkende, zappende man op de bank alvast wat bloed vanuit onze zuipspieren verplaatsen naar een mogelijke erectie voor na de wedstrijd.

Toch wel vermakelijk om te constateren dat heel medialand net als de commercie menen te denken dat er bij de gemiddelde man slechts een aantal links in zijn hersenen zitten, die met name voetbal, drank en seks behelzen, en die de man moeten verleiden tot het verhoogd consumeren van banksaldo, krediet, drank, en wat al niet meer.

Ballen, bier en boobies, de heilige graal voor het mannenrijk lijken ze te schreeuwen, nou, ze doen maar….

Zoals wij allen ervaren hebben is het conservatieve republikeinse regime Bush, behalve als je op vakantie gaat naar Amerika, een absolute baksteen geweest voor de Amerikaanse economie, en is de dollar in een vrije val geraakt ten opzichte van de euro.

Zakelijk gezien is een dure euro uiteraard voor bedrijven die exporteren naar de States een molensteen om de nek, want in korte tijd zomaar even meer dan 50% duurder worden dan je Amerikaanse concurrenten is slechts voor weinige bedrijven financieel af te dekken. Nee, dan ging het met de democraat Clinton aan het roer een stuk beter met onze overzeese vrienden, een bloeiende economie en een harde dollar die de euro goed partij bood, en dus ook de export van Nederlandse producten een eerlijke kans bood op Amerikaans grondgebied.

Maar nu dan, worden wij al maanden geëntertained met de interne verkiezingsstrijd tussen Barack Obama, een redelijk jonge en ambitieuze gekleurde man van redelijke komaf, en Hillary Clinton, vrouw van Bill, ex first lady van de Amerikanen. Deze strijd binnen de democraten was uiteraard bedoeld om uit te maken wie van de twee in november de strijd zou aangaan als presidentskandidaat, tegen John McCain, de enige nog serieuze kandidaat uit het conservatieve republikeinse kamp. En nu blijkt dat Barack Obama inmiddels een niet meer te overwinnen voorsprong heeft op Hillary, lijkt hij de kandidaat voor november te worden. Hillary pruttelt nog wat tegen, vist en passant naar een vice presidentschap wellicht, maar is fair en square verslagen door Obama, een gekleurde Amerikaan, en dat doet pijn bij haar.

Laten we eens onbevangen in de glazen bol voor november turen, met in ons achterhoofd de cultuur van de gemiddelde Amerikaan, een land waar wapens vrij te koop zijn, waar patriotisme en gediend hebben in het leger een pré zijn, en zet dan Barack of zelfs Hillary eens af tegen McCain.

De nu 70+ zijnde John Sidney McCain III, geboren in 1936 heeft een bloemrijke militaire carriere achter de rug, en is momenteel senator voor de staat Arizona, en uiteraard presidentskandidaat voor de Republikeinen, en in essentie een oude grijze man. Als je hem op deze merites beoordeeld is hij Amerika’s ideale schoonzoon, patriot tot op het bot, bereid zijn land met zijn leven te verdedigen, voorstander van het handhaven van de huidige wapenwetgeving, en voorstander van het volharden van de oorlog in Irak, totdat er een winnaar is, waarbij hij ervan overtuigd is dat de winnaar uiteraard de USA zal zijn.

Deze Amerikaanse “ikoon” moe(s)t het opnemen tegen twee personen die als persoon en leider van een machtig land als Amerika wellicht niet slecht zijn, echter ga bij Amerikanen eens praten over een vrouw of een neger als president van hun machtige land, en je zult horen dat dat nu nog net even een paar honderd jaar te vroeg is voor de meesten. Ergo, met deze vooroordelen over vrouwen en kleurlingen onder een meerderheid van de Amerikanen zal het lastig worden om, overigens voor de economie minstens net zo slechte keuze, McCain te verslaan. Had Barack een blanke Texaan geweest, dan had hij dat vooroordeel niet tegen zich gehad, en hetzelfde geldt qua geslacht voor Hillary, zij had gewoon een man moeten zijn.

Nu zijn beide democratische kandidaten al bij voorbaat een onmogelijke combinatie om echt serieus het verkiezingsleven van McCain moeilijk te maken, dus wellicht McCain als president en alweer vele jaren economische ellende voor veel Amerikanen. Het zal dus wel weer uitdraaien op een hoop schandaalpraatjes en moddergooien tijdens de verkiezingen, geheel in stijl van de Amerikanen.

De Amerikaanse droom wordt zo langzamerhand een opportunistische en voor slechts weinigen nog te betalen zeepbel van luxe, en dat is jammer, want Amerika heeft verandering van leiderschap hard nodig, en in mijn ogen heeft Barack Obama hiervoor de beste papieren op zak, behalve zijn huidskleur….

Het onderwerp van dit bericht is wellicht niet mijn favoriete, zeker omdat ik een en ander van veel te dichtbij heb meegemaakt, en dus zeker niet onbevangen deze discussie inga.

Thema van deze blog is het verhaal wat afgelopen week de kranten haalde, en wat aangaf dat de moderne wetenschap inmiddels in staat is om al bij embryo’s te kunnen vaststellen of er genitische vormen van kanker bij de ongeboren vrucht aanwezig zijn. Even kort door de bocht, maar er zijn een aantal gen paren die indien vrouwen die hebben ervoor zorgen dat de kans dat zij borstkanker krijgen, en wel een vrij aggressieve soort, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aanwezig is, het zgn. BRCA1 en BRCA2 gen.

De enige remedie ter voorkoming van deze zo goed als dodelijke vorm van borstkanker lijkt op dit moment te zijn het preventief amputeren van beide borsten op jonge leeftijd. Als je er al over nadenkt dan kan je je voorstellen dat dit voor jonge vrouwen zo’n beetje de ergste vorm van mutilatie is die je kan overkomen, want een borst verwijderen die kanker heeft is tot daar aan toe, echter beide borsten preventief verwijderen ter voorkoming van een bijna zekere agressieve borstkanker op latere leeftijd, moet iets emotioneel onbegrijpelijks zijn.

Nu had de PvdA een wetsvoorstel in voorbereiding om het genetisch onderzoek op embryo’s uit te breiden in die richting, om zo al in een zeer vroeg stadium een selectie te kunnen maken, en mogelijk kinderen te voorkomen die met deze genetische last zijn opgezadeld. Maar dan speel je op genetisch niveau volgens de coalitiepartner CU, dus André en kornuiten, een beetje voor God, en laten deze mannen nu het alleenrecht hebben hierop?

De CU laat weten mordicus tegen dit voorstel te zijn, omdat het niet strookt met hun geloofsovertuiging. En eens te meer heb ik een solide argument dat men politieke partijen gestoeld op een geloof per direct moet verbieden, er dient mijns inziens een strikte scheiding te zijn tussen geloof en politiek. Wat je geloven wil doe je maar in de kerk, de moskee, of thuis achter de voordeur, maar niet over de hoofden van de bevolking heen als volksvertegenwoordiger.

Dus beste André Rouvoet en andere CU kornuiten, ik hoop dat u de tijd neemt om een bloemetje te gaan leggen op de graven van vele vrouwen die door uw primitieve standpunten te vroeg komen te overlijden, en als u er toch bent… wellicht kunt u in de grafrede direct uitleggen waarom u denkt God te moeten spelen over anderen.

Geloof en politiek samen is een contradictie die altijd leidt tot een explosieve en niet te verenigen situatie, want of je nu God speelt als geneticus in een bakje cellen wat wellicht ooit een mens wordt, of dat je God speelt door mensen te dwingen te geloven in iets wazigs wat je God noemt, en ze hierdoor medische voorrechten ontzegt …

Godje spelen, een machtig spelletje, zeker als 4% van het electoraat zijn achterlijke wil oplegt aan de andere 96% van het volk.